تنهایی های شیرین من!

گاهی وقت‌ ها احساس می کنم خیلی قوی شدم و از پس خیلی از مشکلات برمیام، البته دردسرها و غصه هایی که تا حالا داشتم قطعا من رو تغییر داده. از نظر روحی مقاوم تر شدم اما این به معنی بهتر شدنم نیست. هنوز هم اشتباهات زیادی دارم و لحظات بسیاری در زندگیم هست که توش آرزوی مرگ می کنم چون خسته و ناامید میشم...

چند روز قبل شوهر خواهرم رو دیدم که گریه می کرد، گفت دکتر گفته فقط سه ماه وقت دارید!... از شوهر خواهرم خواستم خودش رو جمع و جور کنه تا خواهرم بویی نبره، خودم هم اومدم و وانمود کردم طوری نشده و آب از آب تکون نخورده... حتی وقتی خواهرم در مورد نظر دکتر از شوهرش سوال می پرسید با قاطعیتی که در حرفها و برخوردم بود کمک کردم تا شوهر خواهرم بتونه یه جواب قانع کننده بهش بده. البته هم خواهرم و هم کل خانواده می دونیم که دیگه امیدی نیست اما این اولین بار بود که در مورد زمان باقی مونده می شنیدیم. و می دونم که خودش طاقت شنیدن حقیقت رو نداره و مرتب میگه من خیلی کارها و آرزوها دارم و فعلا نمی خوام بمیرم! ... 

و البته همین ماجرا باعث شد که یک هفته گرفتار سردرد شدید بشم... 

امروز صبح زود از خواب بیدار شدم و رفتم خونه خواهرم تا ببریمش بیمارستان. شکمش به خاطر توده سرطانی و عوارض بعد از جراحی به شدت ورم کرده و هر از گاهی باید آب جمع شده توی شکم خالی بشه.

گذشته از درد و سختی و هزینه رفت و آمد و بیمارستان، چیزی که این بار باعث ناراحتی خواهرم و من شد حرفی بود که دکتر زد. دکتر گفت حجم آب جمع شده زیاد نیست و این همه تورم به خاطر توده‌ هاست. خواهرم با شنیدن این حرف گفت: "یعنی توده‌ ها اینقدر بزرگ شدن؟ اگه اینقدر بزرگ بشن که آدم رو می‌ کشن!" و بعد از دکتر در این مورد راهنمایی خواست و دکتر گفت باز هم ببرید پیش دکتر خون و ببینید اون چی میگه!...

البته ما چند ماهه که می دونیم دیگه امیدی به بهبودی نیست ولی سعی می کنیم خواهرم رو امیدوار نگه داریم.... هرچند خودش هم جریان رو می دونه اما خیلی به مردی که قول داده با انرژی درمانی خوبش کنه خوشبینه و باورش داره.... مرتب میگه من خیلی آرزوها دارم، کارهای زیادی دارم، نمی خوام بمیرم!

***

کلافه ام ... دوست ندارم اینجا بیام و انرژی منفی به دیگران بدم ولی بعضی وقتها اگه حرف نزنم خفه میشم. قبلا که سر کار می رفتم به یکی از همکارهام حرفهام رو میزدم ولی الان خیلی دور و برم خلوته...

از چند تا از دوستان وبلاگیم که خانمهای مهربونی بودند و مرتب جویای حالم بودند مدتیه بی خبرم و نمی دونم چرا بهم سر نمی زنند. امیدوارم حالشون خوب باشه. 

داشتم به این موضوع فکر میکردم که اگر آدم بَر و رو داشته باشه و سلامتی و پول هم داشته باشه دیگه هیچ مشکلی توی زندگیش نداره!،  مگه زندگی چیه؟

هر وقت میرم پیش خواهرم سعی می کنم مراقب احوال خودم باشم تا به خاطر بیماری و اخلاق خواهرم دچار تزلزل نشم.

به این نتیجه رسیدم که خواهرم هیچ وقت تغییر نخواهد کرد و هیچ وقت به آرامش درونی نخواهد رسید چون اون همیشه ایراد را در دیگران می بینه، به نظر اون همه آدمها بهش ظلم کردند، و تمام آرزوش اینه که اونها متوجه بشن که بهش ظلم کردند و بیان اعتراف کنند!...

به نظرم حال جسمانیش یه کمی بهتر شده، تنفس و ورم پاهاش خیلی بهتر شده اما شکمش ورم داره و خیلی اذیتش میکنه، از طرفی پول کافی هم نداره... بیماری وقتی با بی پولی همراه میشه خیلی دردآورتر میشه.... بیشتر فامیل و دوستان از نظر مالی بهش کمک کردند، من هم چند بار بهش کمک مالی کردم، اما خب هزینه ها بالاست... 

***

دارم به این موضوع فکر می کنم که برای خودم یه کار پیدا کنم تا درآمد مورد نیازم تامین بشه اما همین چند دقیقه ای که پشت کامپیوتر می شینم و توی وبلاگ و نت چرخ می زنم کمرم اذیتم میکنه، پس مجبورم بیشتر قناعت کنم و بیشتر مراقب هزینه هام بشم...

***

از دست موهای گربه خسته شدم... خدایااااا دیگه نمی تونم از پس این همه مو بربیام... اما خب من تا وقتی که این بچه زنده است باید ازش مراقبت کنم، امسال وارد هفتمین سال از زندگیش میشه و من مسئولیت نگهداریش رو به عهده دارم و تا زمان مرگش وظیفه دارم ازش مراقبت کنم... ولی واقعا کنترل این همه مو سخته!!!

این روزها تنهایی بیشتر از گذشته برام ملموس شده و آزارم میده، درسته که در اولین ماه های بعد از رفتن مادر تنها موندن برام سخت تر بود اما این روزها دیگه ازش خسته شدم. 

اونقدر کتاب صوتی گوش کردم و اونقدر مطالعه کردم که دیگه برام جذابیتی نداره، هرچند که باز هم ادامه اش میدم. باز هم می خونم و باز هم روی خودم کار می کنم.

مرتب به خاطر نعمت هایی که خدا در اختیارم قرار داده شکر می کنم و سعی می کنم قدرشون رو بدونم. لحظات مثبت و آرام زیادی برای خودم ساختم اما خب تنهایی آدم رو کلافه میکنه. نمی دونم چرا اسم این وبلاگ رو گذاشتم تنهایی های شیرین من؟!... در این همه مدت نه خودم رو پیدا کردم و نه به خدا نزدیک شدم! هیچ کار مثبتی انجام ندادم، البته تا جایی که کمرم اجازه بده ورزش میکنم و تا جایی که بتونم سعی می کنم کاری کنم تا روزهام مثل هم نباشند اما در تمام روزهایی که صبح تا شب پام رو از در خونه بیرون نگذاشته ام بیشتر غصه می خورم و بیشتر حس بیهودگی میکنم.

داشتن دوست یک نعمت بزرگه، نعمتی که این همه مدت ازش غافل بودم و هیچ دوستی برای خودم نگه نداشتم، درسته که این امر دلایل روانشناختی و خانوادگی داره ولی هرچه که هست الان به جز دو سه نفر کس دیگه ای دور و برم نیست. دوستانی که دارم از پس حصارهایی که خودم دور خودم کشیدم باهام ارتباط دارند، یعنی بیشتر مشکل از من و محدودیت هایی هست که ایجاد کردم!... نمی تونم به هیچ کس زیادی نزدیک بشم یا بگذارم بهم زیادی نزدیک بشه!... در این روزها برای حل این خصلت خودم تلاش می کنم و سعی می کنم با کسانی که می شناسم و دوست هستم صحبت کنم و وقت بگذرونم.... هرچند که این افراد در حد آشنای دور هستند و من تازه دارم سعی میکنم باهاشون دوست بشم!... به عبارتی سعی می کنم از لاک خودم بیام بیرون...