تنهایی های شیرین من!

دو روزه که سعی می کنم افکارم رو کنترل کنم. نسبت به افکار و احساساتم در هر لحظه آگاه هستم و دقت می کنم که هر وقت فکری ناراحت کننده و موجی از افسردگی به طرف بیاد اون رو با یک فکر مثبت جایگزین کنم و اگر نتونستم این کار رو بکنم چند بار خودم تکرار می کنم که: «همه چیز درست میشه». تا اینجای کار این نوع از کنترل برام خوب بوده... 

دارم کتاب «تعالیم آبراهام» رو از کانال تلگرامی «نوردخت» گوش میکنم. پر از انرژی مثبته و به آدم این حس و اطمینان رو میده که به سرچشمه انرژی و خدا وصله و هرگز فراموش نشده و نمیشه... 

امروز با یکی از دوستان دوران دانشگاه رفتم بیرون؛ خیلی دختر بانمکیه! شب ساعت یازده و نیم بهم توی واتساپ پیام داده که صبح ساعت هشت بیدارش کنم تا بتونیم با هم قرار بگذاریم و بریم بیرون. صبح بعد از این که بیدارش کردم گفته صبر کنم خودش رو پیدا کنه بعد بیاد تماس بگیره تا هماهنگ بشیم. من هم با عجله رفتم صبحانه خوردم و کارهای روزانه ام رو انجام دادم و منتظر شدم اما تا ساعت یازده خبری از خانم نشده؛ دوباره بهش زنگ زدم و گفته صبر کن دو دقیقه ای آرایشم رو بکنم و خبر بدم تا بریم... اما این صبر کردن من تا ساعت دوازده طول کشیده و در نهایت ما یک ربع مونده به ساعت یک ظهر، توی گرما رفتیم بیرون و یه کم دور زدیم و بعدش باباش بهش زنگ زده و یک ساعت هم با اون صحبت کردند... خلاصه خیلی روز بانمکی بود... البته علت صحبتش با باباش هم این بوده که با شوهرش دچار مشکل شده و از باباش خواسته تا با شوهرش صحبت کنه!... البته من بعدا هم بهش گفتم که مسئله ای که با شوهرش داره خیلی بزرگ و لاینحل نیست... به هر حال مشکل هر کسی برای خودش بزرگ و آزار دهنده است...

چیزی که این وسط خیلی جالبه اینه که دوستم از مانتوی بلندی که پوشیده بودم تعریف کرد و گفت که وقتی مانتوی بلند می پوشی ایراد پاهات مخفی میشه و خیلی بهتره!... من تعجب کردم و گفتم مگه چه ایرادی توی پای من هست؟ اون هم گفت خب پای پارانتزی اینا دیده نمیشه!... خیلی جالبه واقعا حتی وقتی من برگشتم توی خونه رفتم جلوی آیینه و نگاه کردم و دیدم که پاهای من تا زانو کاملا چسبیده به هم و از قسمت زانو هم فقط در حد دو سانت یا کمتر فاصله هست و اصلا ایرادی نداره!...

به هر حال این چیزها چندان هم برام مهم نیست چون دو روزه دارم افکار و احساساتم رو کنترل می کنم... برام مهم نیست که دیگران من رو چطوری می بینند، مهم اینه که من خودم رو چطوری ببینم...

اون روز یعنی در شروع این دو روز مثبت اندیشی، توی برنامه گنج حضور شعری شنیدم که در اون از زبان مولانا می گفتند که عشق را در بیرون جستجو نکن، هر چه که بخواهی در درون تو هست....

امیدوارم بتونم این نوع از فکر و آگاهی رو در زندگیم ادامه بدم و از چنگ افسردگی و ناامیدی خلاص بشم... 

مگه قراره چه اتفاقی توی زندگی بیفته که بگیم خیلی خوب شد؟

 چه کاری کنیم خوشحال میشیم؟...

من این سوالات رو از خودم می پرسم و یکی دو تا جواب هم براشون پیدا می کنم اما گاهی هم به این نتیجه میرسم که اصلا قرار نیست اتفاق خاصی بیفته یا به هدف شگفت انگیزی دست پیدا کنیم!....

یکی از خصوصیات تنهایی اینه که بهتر می تونی فکر کنی... بیشتر زمان داری... می تونی هر وقت که خواستی در سکوت باشی....!!! خب نمی دونم این خوبه یا نه، من خیلی چیزهای دیگه رو هم نمی دونم اما می دونم که در تمام لحظاتی که بی خیال دنیا شدم و بدون هیچ درخواست یا دردی فقط سعی کردم در لحظه باشم، احساس خوبی داشتم و زندگی کردم!....

وقتی آرزوهای دست نیافتنی و دردهای گذشته و آینده ام بیخ گلوم رو می گیره، سخت میشه به مثبت بودن و یا امیدواری و یا حتی ادامه زندگی فکر کرد...

کاملا واضحه که نتونستم به جایگاه شغلی و اجتماعی که انتظار داشتم برسم و خیلی از آرزوهام هستند که یا زمانشون گذشته و یا دیگه اونقدر فرصت ندارم که بخوام برای رسیدن بهشون تلاش کنم، مثلا من دیگه نمی تونم برم یه رشته دانشگاهی رو از اول بخونم و توش به مهارت هایی دست پیدا کنم و بعد هم شغل مناسب با اون رو داشته باشم، و یا دیگه نمی تونم مهاجرت کنم و در یک کشور دیگه همه چیز رو از صفر شروع کنم؛ و یا نمی تونم در رشته ورزشی ای که دوست دارم به موفقیت های جهانی دست پیدا کنم، حتی شاید نتونم یک هنرمند و یا موسیقی دان برجسته بشم، پس حالا چکار باید بکنم؟... باید مثل بازنشسته ها دم غروب برم توی پارک محله بشینم و با خانم های مسن تر از خودم هم صحبت بشم؟ تازه اگه این کار رو هم بکنم حرف زیادی برای گفتن ندارم، اونها معمولا از بچه ها و عروس و دامادهاشون تعریف می کنند و من هم که کسی دور و برم نیست!

در مورد آموزش های زندگی سالم گفتم و قیمت دو میلیون و سیصد هزار تومنی یکی از دوره ها، امروز رفتم توی پیج اینستاش و دیدم که قیمتش رو رسونده به یک میلیون و پنجاه هزار تومن، دلم خیلی رفت برای این که از این تخفیف استفاده کنم اما خب موضوع اینجاست که من این ماه خیلی خرجم بالا بوده و حد خرج کردنم تموم شده و مجبورم بقیه پولم رو برای مصارف معمول خونه نگه دارم و توانایی پرداخت هزینه رو ندارم، پس هیچی به هیچی!

خودم باید برای بهبود اوضاع روح و روان خودم تلاش کنم؛ تصمیم گرفتم همون آموزش های دوره های قبل رو که خریدم رو دنبال کنم و در کنارش هم کتاب هایی که از قبل داشتم و همینطور کتاب های اینترنتی رو مطالعه کنم و اینطوری حال خودم رو خوب کنم... 

اسم این وبلاگ رو گذاشتم تنهایی های شیرین من! اما مدتیه که دیگه تنهایی هام شیرین نیست. واقعا خیلی غم انگیزه که از تنهایی دلت بگیره و ندونی چکار کنی...

یکی از دلایلی که باعث میشه کمتر به اینجا سر بزنم اینه که نمی خوام حس و حال کسی رو بد کنم.  مدتی تمام تمرکزم بر انرژی مثبت و اندیشه معنی دار بود اما کم آوردم.... سرگرم گوش دادن به دوره های روانشناسی و کتاب های معنوی بودم، اما چند روز قبل خیلی توی ذوقم خورد وقتی که راهنمای فروش محصولات سوده هروی (روانشناس) گفت که اگه تمامی محصولاتشون رو نخرم نمی تونم توی چالش های موفقیت اونها شرکت کنم، من یک سال قبل چند تا دوره از محصولاتشون رو خریداری کرده بودم، اون زمان هم گرون بود اما چند روز پیش متوجه شدم که برای دوره های باقی مونده باید بیشتر از چهار میلیون تومان پرداخت کنم.... خب طبیعیه که من اینقدر پول ندارم.... یه مقدار پول توی بورس از دست دادم یه مقدار توی بیت کوین، الان نه پس اندازی دارم و نه امیدی!!!... کاملا متوجه شدم که بدون آموزش های لازم و بدون پول اضافه، نباید در همچین بازارهایی وارد شد... 

از طرفی هم رابطه ای که با یکی داشتم به شکل وحشتناکی ویران شد، سال گذشته یکی دو هفته قبل از فوت خواهرم متوجه شدم که طرف زن داره!... خیلی وحشتناکه که یکی بهت زنگ بزنه و بگه تو با شوهر من چکار داری؟... 

احساس جالبی ندارم، خودتون می تونید بفهمید که چه بر سرم اومده، دیگه تلاش هام برای مثبت بودن نتیجه کافی ندارند....

چند روز قبل رفته بودم عروسی پسر یکی از دوستانم، اونجا کلاه گیس گذاشته بودم، از وقتی مادرِ عاطفه گفته این چرا کلاه گیس می گذاره؟ دیگه حس خوبی با موی مصنوعی هم بهم دست نمیده و اون روز بعد از برگشت از عروسی حالم گرفته بود... 

میگن همه چیز رو خودمون به زندگیمون آوردیم! اما کاش بتونم بعضی چیزها رو هم از زندگیم بیرون کنیم!

 دوباره در مورد کاشت مو پرس و جو کردم و دیدم که برای من جوابگو نیست، رفتم در مورد ترمیم با پروتز مو پرسیدم که می چسبه به کف سر و میشه باهاش به استخر و باشگاه رفت، ارزون ترینش در تبریز کمتر از 12 میلیون تومن نیست و بهترینش در تهران از سی و پنج میلیون تومن شروع میشه تا چهل و هشت میلیون تومن!... خیلی عجیبه واقعا!!!.... نمی دونم از کجا میشه این همه پول به دست آورد! ..

این خلاصه ای از روزگار من و دلیل کم پیدا بودنم بود.....