تنهایی های شیرین من!

بعضی وقت ها اونقدر حرف توی دلم زیاد میشه که نمی دونم چیکار کنم، مثل امروز... اما خب من تنها گزینه ای که برای حرف زدن دارم اینجاست!... خیلی خوبه که کسی باشه حرفهای آدم رو گوش کنه... خواهرهام هر کدوم ساز خودشون رو میزنند و خب من هم ساز خودم رو... وای خدا کلافه ام... هیچ حوصله ندارم... 

خواهر وسطی، همون که سرطان داشت دیشب سر هیچ و پوچ با پیام های تلفنیش اعصابم رو بهم ریخته... نمی دونم اصلا بگم چی شده یا نه.... 

حرفهاش مهم نیست اما دلیلش مهمه و من نمی دونم با چنین شخصی چه رفتاری باید داشته باشم، اون توهم داره و همه رو خصوصا ما رو دشمن خودش می دونه، هرچقدر من براش دلیل و منطق میارم و مهربونی ها رو نشون میدم باز هم اون حرف خودش رو میزنه و در آخر سر هم میگه بعد از این باید خفه بشه و بگذاره دشمنانش شاد باشند!!!

خدایا آخه من با این شخص چیکار کنم؟.... ای کاش می تونستم دورش یه خط بکشم و دیگه سراغش نرم تا اصلا نشنوم که چقدر فکرش بیماره!

...

کلافه ام به خدا... 

تنهایی خیلی مسخره است... خیلی ناجوره...

پنجشنبه عصری رفتم چند تا خورده ریز ضروری خونه رو بخرم، موقع برگشتن دیدم ماشین همسایه طبقه چهارم جلوی در پارک شده و یه ماشین دیگه هم کنارشه و خیلی شاد و خرم دارند با هم حرف میزنند، انگار می خواستند با هم جایی برند... به حدی سرگرم بودند که متوجه من نشدند و صدای سلام دادن من رو هم نشنیدن، بعد خانم خونه صدام رو شنید و دوید اومد سلام کرد... البته این چیزها اصلا برای من مهم نیست و از این که کسی جواب سلامم رو بده یا نده زیاد ناراحت نمیشم.. برای همین هم از همسایه هیچ دلخوری ای ندارم اما چیزی که باعث گرفتن دلم شد تنهایی ای بود که خودم توش گرفتارم.... دلم برای روزهایی که زندگی کاملی در کنار پدر و مادر داشتم تنگ شده... 

در مورد شکرگزاری چیزهای زیادی شنیده بودم و شنیده بودم که یه کتابی هست که توش گفته که هر روز به دنبال چیزهایی باشید که می تونید به خاطرش شکر کنید و اونها رو توی کاغذی یادداشت کنید؛ طبق گفته های این کتاب که تا امروز موفق نشدم  بخونمش، بعد از چند روز لیستی که از نعمت های زندگیمون تهیه کردیم خیلی بلند بالا میشه... و این خیلی عالیه... خلاصه که منم شروع کردم به شکرگزاری و چیزی که بهش رسیدم حس و حال خوبی بود که شکرگزاری بهم داد... و حتی گاهی وقت ها اونقدر حالم خوب میشد که می گفتم خدایا شکرت من خیلی خوشبختم... خصوصا توی اوضاع و احوال الان که کرونا زندگی ما رو تحت الشعاع قرار داده خیلی نعمت ها برای شکر کردن پیدا می کنم!

*

و اما در مورد دیوار خونه بهتون بگم، چند روزیه که شروع کردم به چسبوندن سنگ ها، اولش خیلی می ترسیدم و از کاری که می خواستم انجام بدم مطمئن نبودم اما حالا که تقریبا سی سانتیمتر از دیوار رو سنگ کردم نسبت به ادامه کارم مطمئن تر شدم... 

چند تا کار توی دستمه تا اینطوری سرم گرم بشه و درگیر افسردگی ناشی از تنهایی نشم؛ مثلا درست کردن پادری با منگوله های کاموایی، چسبوندن سنگ ها به دیوار، خوندن کتاب، سرگرم شدن با گربه، ورزش کردن و آشپزی.. و چون اصل برام سرگرم شدن هست و نمی خوام از انجام هیچ کاری دلزده بشم برای همین هیچ عجله ای برای تموم کردن کار ندارم و هر وقت که دلم خواست انجامش میدم... حالا میخواد یک سال دیگه تموم بشه!... کسی نیست که بیاد خونه من... اصلا مهم نیست و فقط خودم هستم که می بینمش... 

با تمام این کارها باز هم دلم می گیره، باز هم تحمل تنهایی سخته.... 

پنجشنبه و جمعه خودم رو با آشپزی های مختلف سرگرم کردم ولی نتیجه این شد که نصف بیشتر کیکی که پخته بودم رو گذاشتم توی فریزر و نصف سالادی و غذایی که درست کرده بودم رو هنوز که روز دوشنبه است دارم می خورم،... خب برای یک نفر آدم هرچقدر هم غذا کم درست می کنم باز هم اضافه میاد... 

یه وقت هایی زندگی برام خیلی سخت میشه... 

*

خواهرم که سرطان داشت فعلا وضعیتش خوبه و شیمی درمانی تموم شده ولی شوهرش چند وقت پیش سرما خورده بوده و خواهرم هم الان مبتلا شده و با توجه به این که میگن تمام سرما خوردگی ها کرونا است، خیلی نگرانشم و از طرفی نمی تونم برم دیدنش چون اگه من مریض بشم کسی نیست که کمکم کنه...

می دونم که الان مثل قدیمها نیست که هیچ کس تنها نباشه، و تعداد افرادی که به دلایل مختلف تنها زندگی می کنند زیاد شده اما به هر حال سخته

ای کاش خدا تنهامون نگذاره حتی اگه همه دنیا تنهامون گذاشته باشه