تنهایی های شیرین من!

این روزها احساس خیلی عجیبی نسبت به خدا، طبیعت، آدمها و تمام مخلوقات خدا پیدا کردم... انگار یک عالمه عشق در درونم هست که باید به دیگران ببخشم.. همه رو خیلی دوست دارم و البته خدا رو بیشتر از همه دوست دارم... 

به دوستم گفتم که چنین حسی پیدا کردم و اون گفت که احتمالا داری می میری!!... نمی دونم چقدر این حرفش جدی بود و چقدرش شوخی اما اگر با این همه عشق بمیرم برام اصلا سخت نیست....

یعنی می خوام به همه بگم که چقدر دوستشون دارم، اما شاید فکر کنند که دیوانه شدم... اما مگه من ترسی از حرف مردم دارم؟

دلا دیوانه شو، دیوانگی هم عالمی دارد... 

البته این رو هم بگم که از کسی کینه و رنجشی ندارم و اگر برای کسی ناراحتم به خاطر اینه که نمی تونم کمکش کنم.. مثلا برای خواهرم ناراحتم چون خودش رو توی جهنمی که خودش ساخته زندانی کرده و دست کمکی که براش دراز شده رو رد میکنه...

**

به خاطر توصیه کسی که در کار انرژی درمانی هست، قرار شده یوگا کار کنم. دو جلسه رفتم و خیلی جالبه که برای اولین بار در عمرم از این که با موهای کم پشت و کف سر بیرون زدم در جمع خانمها باشم خجالت نکشیدم. در واقع میشه گفت اصلا برام مهم نبود... از این که یک عمر با غصه خوردن برای موهام خودم رو زجر دادم و از جمع ها فراری بودم متاسفم اما خب چنین دیدگاهی رو قبلا نداشتم و البته شاید چون جوان بودم دوست داشتم به بهترین شکل دیده بشم!...

**

بازنشستگیم داره جور میشه، یک بندی هست که طبق اون خانم های کارگر با 42 سال سن و 20 سال سابقه کار می تونند بازنشسته بشن. احتمالا دیگه ماه آینده توی خونه هستم!!... نمی دونم خوب میشه یا بد میشه اما دارم با جریان زندگی پیش میرم.

**

وضعیت کمرم هم یه کم ناجوره اما من هنوز امیدوارم... بی حس شدن پام یه کم بیشتر از قبل شده و شاید مجبور به جراحی بشم و حتی خیلی زود مجبور به این کار بشم، اما تا لحظه آخر تمام تلاشم رو برای بهبودی بدون جراحی به کار می گیرم... 

توکل به خدا

ما نمی تونیم برای کسانی که حاضر به تغییر نیستند کاری انجام بدیم. ما نمی تونیم دست کسی رو که برای چندمین بار خودش رو به دریا می اندازه بگیریم و بکشیم بیرون! ممکنه که چند بار نجاتش بدیم، ممکنه که خیلی سعی کنیم بهش شنا یاد بدیم و یا بهش از خطرات پریدن در دریای عمیق بگیم اما تا وقتی که نخواد تغییری در رفتارش بده و بدون هیچ تلاشی به یاد گرفتن شنا، با لجاجت تمام برای چندمین بار خودش رو وسط آبها رها کنه دیگه نمیشه کاری کرد. بالاخره یه روزی میرسه که ما در برابر یک دندگی اون سر تعظیم فرود می آریم و می گیم: «باشه عزیزم الان که اینقدر اصرار داری توی آب های عمیق بپری و خفه بشی، باشه برو و این کار رو انجام بده، ما دیگه باهات مخالفت نمی کنیم!»

این قضیه از داستان خواهرم ناشی شده، خواهر سرطانی من که وضعیت خوبی هم نداره، حاضر نیست نسبت به اطرافیانش، خودش و دنیا هیچ انعطافی داشته باشه و همینطور روی حرف خودش ایستاده!... اون تا لحظه مرگش حاضر نیست کسی رو ببخشه و فکر میکنه کل عالم و آدم بهش ظلم کردند و حقش رو خوردند! 

مهم نیست که چقدر جویای حالش باشی، کمکش کنی، باهاش حرف بزنی، امیدوارش کنی، چون در نهایت همون حرفهای سابق رو ازش می شنوی، مثلا این حرفها: «من میرم تا کسانی که جاشون رو تنگ کرده بودم خوشحال بشن! من جای خیلی ها رو تنگ کرده بودم»، «من میرم تا دشمنانم راحت باشن»، «دیگران با ظلمی که به من کردند و با فکر و غصه ای که به من دادند باعث شدند من بیمار بشم»، «مگه من خر هستم که بقیه من رو اذیت کنند و حقم رو بخورند و بعد بیام ببخشمشون؟»، «دیگران باعث شدند که رابطه من با فلان کس و فلان کس بد بشه»، «کسانی هستند که با حرفهاشون من رو از چشم بقیه انداختن! نمی دونم چرا اینقدر با من دشمنی دارند، چه سودی از این که من رو پیش بقیه بد کنند می بردند؟» و... و...

خلاصه که من هم به این نتیجه رسیدم که دیگه نمیشه به خواهرم کمکی کرد!... اون مرتب میگه که من دارم میرم. مرتب میگه دیگه تموم شد و فقط منتظرم که برم!... اون اصلا توجهی به توصیه های روانشناسانه و یا مثبت بودن و انرژی کلمات نداره!... اون فقط می خواد که بهش بگیم بله خواهر جان تو راست میگی و همه به تو ظلم کردند و بعد از اون هم افراد مختلفی از جمله خود من باید بریم و بگیم تا ما رو ببخشه و حقش رو بهش برگردونیم!

قصد من غیبت نیست و می دونم که نباید دیگران رو قضاوت کنیم ولی اگر کسی وبلاگ قبلی من و یا نوشته های خیلی قبل تر رو دیده باشه، می دونه که چرا من این حرفها رو الان زدم!... و این حرف و حدیث ها به خاطر وضعیت جسمی خواهرم نیست و اون افسردگی نداره و به خاطر شرایطش این حرفها رو نمیزنه، اون سالهاست که داره با افکار سمی دیگران رو اذیت میکنه.

من از خدا برای خواهرم و خانواده اش سلامتی و آرامش می خوام و می خوام که کمکشون کنه... البته خودم هم همچنان با این که دلم رو هزاران بار شکسته اما تا جایی که بتونم کمکش می کنم... 

خدا همه جا هست، خدا بر همه چیز آگاهه

خدا من رو ببخشه که این حرفها رو اینجا نوشتم

دیروز داشتم به فایل صوتی روانشناسی گوش میکردم. متوجه شدم که من هم مثل بیشتر آدمها، خود حقیقیم رو یه جایی در گذشته گم کردم؛ اما جالب اینه که از دیشب هرچی تلاش می‌ کنم بفهمم خودِ واقعی من چه ویژگی‌هایی داشته، چیزی به ذهنم نمیاد! 

حتی دیروز دیدم که توانایی یادآوری و یا بهتر بگم شجاعت یادآوری بعضی از خاطرات گذشته، خصوصا خاطرات دوران نوجوانی رو ندارم... تنها چیزی که خوب یادمه اینه که من بچه آروم و بسیار حرف گوش کنی بودم که پدر و مادرم رو اذیت نمی ‌کردم ولی برادر و خواهرهای بزرگم اونقدر من رو "خونسرد" صدا زدند و اونقدر ساکت بودن من رو مورد سرزنش قرار دادند و بهم خندیدند تا در نهایت تونستم با تمرین و تکرار به یک آدم زودرنج و عصبی و ایرادگیر تبدیل بشم. اما هنوز هم که هنوزه با صدای آهسته حرف میزنم و از بحث و دعوا و یا بهتر بگم از گرفتن حق خودم می ترسم... 

شاید خودِ حقیقی من همون دختر بچه ای هست که دوست داشت توی خونه تنها باشه و صدای سکوت رو بشنوه، دختر بچه‌ ای که دوست داشت به خدا نزدیک بشه!... اما خب هنوز نمی دونم خودِ واقعی ام به چه کاری علاقه داشته با فعالیت در چه زمینه ای می تونسته به توانایی و  احساس لذت برسه و بدرخشه؟!

می خواستم پست قبلی رو حذف کنم ولی بعد ترجیح دادم فعلا تا یه مدتی همون جا بمونه... توکل به خدا

...

تلاش من بر این هست که کسی رو از خودم نرنجونم، اما قطعا پیش میاد که خواسته یا ناخواسته موجب رنجش کسی بشم، با این حال می دونم که گاهی بدون هیچ اشتباهی و فقط به خاطر این که حال خوشی داریم موجب دلخوری کسی میشیم و تیرها خشم و غضب اونها به سمت ما راهی میشه... 

درسته که چند روزی بود به خاطر مسائلی که داشتم و خصوصا به خاطر درد کمرم حال و انرژی روحی خوبی نداشتم و این پیام باعث شد ناراحت بشم اما  سعی میکنم انرژی خودم رو حفظ کنم و دوباره به حال خوب خودم برگردم. قطعا همیشه در دنیا کسانی خواهند بود که ما رو دوست نداشته باشند، پس به نظرشون احترام می گذارم و کار خودم رو انجام میدم، چون حرف دیگران نمی تونه ذات و شخصیت فرد رو تغییر بده.

...

آرزو می کنم روزهای خوبی داشته باشید و پر انرژی باشید 

این نظری که می بینید یکی از دوستان با نام یک دوست دیگه برام فرستاده، من نمی دونم واقعا چه چیزی باعث این همه دلخوری شده اما از شخصی که چنین نظری برام فرستاده می خوام من رو ببخشه... 

البته می دونم که احتمالا چنین فردی با نام من به افراد دیگه، خصوصا دوستان وبلاگیم نظرات توهین آمیزی فرستاده، باور کنید من همینی هستم که اینجا براتون می نویسم... لطفا به هر پیامی اعتماد نکنید

و لطفا محیط دوستانه وبلاگی رو امن نگه دارید