تنهایی های شیرین من!

*

اول از همه در مورد پست قبلی یه توضیحی رو بدم:

دوستان گلم می دونم که رفتن به همچین تورهایی نه تنها برای من بلکه حتی برای تمام کسانی که باهاشون فامیل، دوست و همسایه هستم هم غیرممکنه، بنابراین من با تصور این که میشه همچین جایی رفت و با تصویرسازی جاهایی که می تونستم ببینم کلی ذوق می کنم و خیلی حالم خوب میشه...

شکر خدا

*

و اما در مورد برنامه هام:

تونستم آموزش رقص رو به صورت مجازی شروع کنم و تا جایی که کمرم اجازه بده پیش میرم!

سعی می کنم هر روز سالم تر تغذیه کنم و مثلا مصرف چیپس و پفک و فست فودها رو بگذارم کنار!

ورزش رو با تلویزیون پیش میرم

زبان رو فعلا بی خیال شدم چون این ماه پولم کمه، یه سی دی از قبل داشتم که اومدم نصب کردم دیدم کار نمیکنه زنگ زدم گفتند که باید چهارصد هزار تومن بدی تا فایل های جدید رو بهت بدیم... می دونم زیاد نیست ولی بهتره این هزینه رو به ماه های بعدی موکول کنم

این ماه مجبور شدم برم میکروبلدینگ ابرو چون اندازه یک بند انگشت از موهای یکی از ابروهام ریخته بود و این برام خیلی خیلی هزینه شد، به خاطر وضعیت ابروم سعی کردم جای خوب برم و تقریبا دو سوم حقوقم رو برای جلسه اول دادم و قراره بیست و هفتم ماه برای ترمیم اولیه برم و احتمالا برای ترمیم هم پول زیادی خواهد گرفت، بنابراین تمام حساب و کتاب های مالیم به هم خورده... و اوضاع خیت شده!... ای کاش یه کم ارزون تر بود!

از طریق خواهر بزرگم با گروهی آشنا شدم که توسط خانمها تشکیل شده و اعضای اون فقط خانم هستند. این گروه هر هفته توی یکی از پارک های شهر دور هم جمع می شن و وسایل پیک نیک برای خودشون میارن و چند ساعت اونجا کنار هم خوش میشن... یک روز باهاشون رفتیم درسته که خیلی هم خوشم نیومد ولی شاید بعدا دوباره برم و خوشم بیاد....

مشکل فقط نداشتن ماشین شخصیه!... همین یه برنامه ساده هم کلی پول اسنپ میشه!... مسیرها هم طوری هست که مجبوری ماشین بگیری...

اما خب من در درونم این فکر رو کاشتم که وضع مالی خوبی دارم و کلی پول دارم، امیدوارم این فکر برام نتیجه خوبی داشته باشه!

*

دارم تمرین میکنم که دیگران رو قضاوت نکنم و با خودم مهربون تر باشم و به قول آقای شهبازی توی برنامه گنج حضور: سعی می کنم خدا رو در مرکز هستی خودم قرار بدم

از همه دوستان گلی که با پیام های پر مهرشون به من انگیزه میدن سپاسگزارم

دنبال آموزش زبان آنلاین هستم ولی چون می ترسم وسط راه ولش کنم هنوز جدی شروعش نکردم اما آموزش رقص مجازی و ورزش با شبکه جم فیت رو شروع کردم.

باید بیشتر کتاب بخونم

ای کاش بشه یه کم وضع مالیم بهتر بشه، ای کاش می تونستم باز هم کار کنم.. شنیدین که تمام کسانی که پولدارند باز هم می خوان پولدار بشن؟... من لنگ خرج هایی هستم که تقریبا به چشم هیچ کس نمیاد ولی اون روز توی یکی از پیج های اینستا دیدم که تور برای کنیا گذاشتند و این تور در فصل مهاجرت حیوانات هست و توش دوچرخه سواری هم دارند و کلی طبیعت و کلی خوشحالی... اگه درست یادم باشه این تور شش روز و هفت شب طول میکشه... واقعا محشره.... فکر کن.... تصور کن... وای خدا مگه بهتر از این هم داریم؟.... یعنی من به این تور برم و بیام فکر کنم دیگه هیچ وقت پیر نمی شم، اونقدر انرژی می گیرم که می تونم چند سال جوان تر میشم، اما مشکل اینجاست که این تور هفتاد میلیون تومنه!.. البته کسی که این تور رو می بره واقعا منصفانه حساب کرده و خیلی هم توی هزینه ها ملاحظه افراد رو کرده ولی خب چه کنیم که اولا اونجا از ایران خیلی دوره و دوما این که پول ایران ارزشی نداره!... ولی خب حال به این کارهاش کار ندارم، می تونم یه همچین تصاویری رو برای خودم خلق کنم و ازش لذت ببرم... ای خدا یعنی واقعا بهتر از این گردش توی طبیعت با حیوانات وحشی چی می تونه باشه؟... باید تصویرسازی کنم و فکر کنم که واقعا امکان رفتن به این تور رو دارم، اما خداییش اگه قرار بود یه همچین سفری برم از شور و شوق چند شب خوابم نمی برد... اونفدر هیجان انگیزه که دوست دارم کل برنامه رو اینجا براتون بگذارم اما خب طولانی میشه، خیلی خوشحالم انگار که می خوام برم واقعا... وصف العیش نصف العیش... به هر حال همین هم لذت بخشه... من که واقعا شور و شوق دارم... توی ادامه مطلب براتون یه بخش از توضیحات رو می گذارم اگه دوست داشتین بخونید.

اصلا داشتم چی می گفتم؟ اونقدر ذوق همچین سفری دارم که رشته کلام از دستم در رفت...

خلاصه که دارم برای خودم تلاش می کنم هرچند موانع بسیاری سر راهم هست و هنوز هم جفا می بینم و هنوز تنهام