تنهایی های شیرین من!

فرش های شسته شده رو با کمک خواهرم و شوهرش پهن کردیم و خونه مرتب شد. درسته که برای بهتر شدن  سر و وضع خونه طرح های زیادی هست ولی اجراشون به پول نیاز داره و  به همین دلیل نمیشه کاری بیشتر از مرتب کردن و تمیز کردن برای خونه انجام داد. و البته وضعیت الانش هم با این که لاکچری و شیک نیست ولی خوبه و میشه باهاش راحت بود. . شکر خدا

و اما از همکارم گفته بودم که از پله ها افتاده بود، خوشبختانه حالش خوبه و اونقدر که خواهرش می گفت اوضاعش بحرانی نبوده و به مرور حالش بهتر شد و الان دیگه مشکلی نداره... 

چند روز قبل اومدم پست بگذارم ولی بلاگفا باهام راه نیومد، یه بار هم اومدم فقط صفحه خودم رو باز کرد و به صفحه بقیه نرفت... اینطور شد که پست گذاشتن و خبر دادن از حال و روزم به تاخیر افتاد.

یه سوالی دارم و اون این که شما چطوری برای خودتون دوست پیدا می کنید؟ اصلا دوست یعنی چی؟ منظورم دوستی با جنس مخالف نیست، من یه دوست دختر میخوام که باهام حرف بزنه، که باهام بیاد گردش، که باهام وقت بگذرونه... مثل خواهر... در تمام عمرم خودم رو محدود به خانواده کردم و هیچ دوستی برای خودم پیدا نکردم، و این خصلت الان توی شخصیتم ریشه کرده و یه جورهایی انگار دیگه حوصله ندارم با کسی ارتباط داشته باشم... شاید مردم گریز شدم شاید هم جمع گریز، البته می دونم یکی از دلایلش کمبود اعتماد به نفسم هست و این که همه اش کم بودن موهای سرم رو مخفی کردم و این برام شده یه مشکل، این که وقتی خواستم با یکی دوست بشم خب قطعا چون اون هم دختره پس یه جاهایی موهای سرم رو خواهد دید و برای همین گفتم باهاش جایی نرم تا دچار مشکل نشم... اما یه مدتیه که تصمیم گرفتم هیچ چی رو مخفی نکنم و با خیال راحت اگه از موهام پرسیدن بگم که من مو ندارم و یا به عبارتی کچلم!... اون یه کم مویی که روی سرم مونده به درد هیچ کس نمی خوره... حتی خودم... پس بهتره با شجاعات با این مسئله برخورد کنم و حتی اگه کلاه گیس گذاشتم نگران این نباشم که الان متوجه میشن که کلاه گیسه، بلکه با خیال راحت خودم بهشون بگم که این که می بینی موی خودم نیست و کلاهه!.. 

شاید اینجوری زندگی بهتر بشه...

برنامه هایی برای خودم ریختم تا بتونم توی گروه های مختلف ورزشی حضور داشته باشم و اگه شد دوستانی از اونجا برای خودم دست و پا کنم... درسته که خیلی ها میخوان دوستانشون هم سن و سال خودشون باشه و به عبارتی بهشون بخوره! اما این چیزها دیگه برام مهم نیست ... تصمیم گرفتم به فکر خودم باشم و برای خودم زمان بگذارم.... و با خودم در صلح و دوستی باشم... 

* امروز خواهرم میره دکتر، خدا کنه این سرطان کوفتی دست از سرش برداره چون این خواهرم تنها کسی هست که می تونم باهاش راحت حرف بزنم، حتی اگه خیلی از فکرها و اعمالش رو قبول نداشته باشم... 

این هفته برام هفته پرکاری بود، هم توی خونه و هم سر کار... 

یکی از همکارانم شب جمعه توی خونه شون از پله ها افتاده و دست و زانوش آسیب دیده. البته دستش جدی نبوده و فقط کبود شده اما زانوش مشکلی پیدا کرده، نمی دونم چه مشکلی چون حاضر نیست بره دکتر، شاید هم خانواده اش حاضر نیستند، به هر حال هرچی که باشه میگن که به خاطر کرونا نمیره دکتر... حالا این بنده خدا میگه که دو قدم توی خونه راه میره اونقدر دردش زیاده که فشار خونش می افته... با این شرایط هم میگه که از شنبه هفته بعد میخواد بیاد سر کار!!... اتفاقا خواهر این خانمه هم همکار ماست و میگه که چون خواهرش چاقه نمیشه فهمید که زانوش باد کرده یا نه!.. البته من این حرف رو نمی پذیرم چون هرچقدر هم چاق باشه باز هم اگه دو تا زانو رو کنار هم دراز کنه مشخص میشه که باد کرده یا نه!...

به هر حال خدا به این دختر توپولی رحم کنه و زانوش طوریش نشده باشه... خلاصه که سر این موضوع یه بخشی از کارهای اون دختر توپولی هم افتاده گردن من و کارم زیاد شده. 

و اما توی خونه هم کارهام زیاد شده یه جورهایی انگاری دارم خونه تکونی عید میکنم... فرش ها رو دادم بشورن چون واقعا نیاز بود... و به پاکیشون شک داشتم!... پرده ها رو هم که عید نشسته بودم رو هم باز کردم و دادم خشکشویی... به خاطر همین مجبور بودم کل این هفته توی خونه به تمیزکاری و شست و شو برسم... الان هم که اینها رو می نویسم بهم زنگ زدن و گفتن که همین که برسم خونه قراره فرش ها رو بیارن... یعنی با این حساب کلی درگیر اونها میشم و جابجایی وسایل و پهن کردنشون... 

اینها باعث شده وقتی برای احساسات بد نداشته باشم... هرچند دیشب یه کمی حالم گرفته بود چون نشسته بودم و به حقایق زندگیم فکر کرده بودم... 

این سه روز تعطیلی مثل یه تمرین برام بود. تمرین برای پر کردن وقت و بهتر زندگی کردن و شکر خدا که توش موفق بودم... البته فقط روز آخر یه کم به بطالت گذشت....

روز اول تا ظهر مشغول تمیز کردن خونه بودم و بعد برای ناهار رفتم خونه خواهرم. همون خواهرم که مریضه.. عصر برگشتم خونه و باز هم مشغول کارهای متنوعی توی خونه شدم و تا شب حسابی سرم گرم شد... آخرسر هم یه دسر درست کردم و اون روز به خیر و خوشی سپری شد.

روز دوم شروع کردم به درست کردن منگوله های کاموایی برای پادری، اول که شروع کردم فکر نمی کردم اینقدر وقت گیر و زمان بر باشه و حتی وسط کار خواستم بیخیال بشم اما بعد به خودم گفتم که نه، باید ادامه بدم... و ادامه دادم.. البته در روز سوم هم این کار رو ادامه دادم ولی هنوز تعداد منگوله ها به اندازه مورد نظر نرسیده و کامواهام هم داره تموم میشه... 

روز دوم یه ترشی فلفل درست کردم چون فلفل هایی که گرفته بودم زیادی تلخ بود... ضمنا این روز تونستم حسابی بخوابم و استراحت کنم... روز خوبی بود 

روز سوم اما زیاد مفید نبود... عاشورا هم بود و خیلی کار نمیشد کرد.. بیشترش به استراحت گذشت و درست کردن منگوله و تلوزیون دیدن و البته روز دوم خوندن یه کتاب رو توی برنامه کتابراه گوشی شروع کردن و روز سوم هم ادامه اش دادم، اسم کتاب اینه: «کافکا در ساحل» اولش خیلی به نظرم جالب نبود ولی بعدش یه کم بهتر شد و الان می خوام بخونم ببینم آخرش چی میشه...

اگه خدا بخواد و بتونم برای ساعات روزم برنامه ریزی کنم قطعا حال بهتری خواهم داشت...

راستی تا یادم نرفته بگم که بالاخره از شر اون پسره که موی دماغ شده بود به روش خودم، یعنی بسیار دوستانه و منطقی خلاص شدم و دیگه نگرانی ندارم....

برای اولین بار در طول عمرم دارم گیج زدن و منگ بودن رو تجربه میکنم... یک زمانی به حواسم جمع بود، تمرکز و حضور ذهن داشتم، همه چیز یادم می موند؛ اما الان گیج میزنم... خیلی وقت ها اصلا حواسم نیست، تمرکز ندارم... نکنه اینها پیش درآمد پیری هست که داره به سراغم میاد؟

شاید هم چون کتاب کم می خونم، کم می نویسم و بیشتر با گوشی گیم بازی میکنم...

خسته ام

آخه من چه مه؟ چرا نمی تونم خودم رو جمع و جور کنم؟

خیلی جالبه... راننده ای که بهم زده بود و تقریبا 15 سال ازم کوچیکتره مرتب بهم پیام میده و میگه بیا با هم بریم بگردیم و دوست بشیم و از این حرف ها... واقعا که عجب گیری کردیماااااا

**

از این که تابستون داره تموم میشه ناراحتم... امسال توی تبریز هوای داغ خیلی کم داشتیم و بیشتر وقت ها هوا خنک بود... حالا با این حساب ببینید پاییز و زمستون چی میشه...

تمام دلخوشیم این بود که با سرمایه گذاری توی بورس تا پاییز یه پراید کار کرده بگیرم ولی به لطف دولت تدبیر و امید برباد رفته، کل بورس خوابید و تمام سودم رفت و حالا کم کم دارم نگران از بین رفتن اصل پولم میشم.... با این اوضاع و احوال شاید هم حواس پرتیم منطقی باشه...

**

شاید امسال آخرین سالی باشه که دوچرخه سواری می کنم، حوادث اخیر باعث شده خیلی بترسم!