تنهایی های شیرین من!

امروز از اون روزهاییه که حس خوبی دارم و خیلی از خدا و زندگی راضی ام. هیچ اتفاق جدیدی نیفتاده، فقط یه کم از کارهای خونه تکونی عید رو انجام دادم و از طرفی به خاطر تغییراتی که در هیکلم به خاطر ورزش ایجاد شده احساس خوشبختی و رضایت می کنم... خیلی خیلی خوشحالم... ای کاش زودتر به عرصه ورزش وارد شده بودم، ای کاش ده بیست سال دیرتر به دنیا اومده بودم، حداقل متولد دوره های هفتاد یا اواخر شصت بودم، آخه زمان ما که از این سوسول بازی ها نبود ... اون زمان تعداد باشگاه های ورزشی و رشته های ورزشی خیلی کم بودند، اون چیزی که زیاد بود دو و شنا و از این چیزها بود البته من هم سرگرم نقاشی و هنر بودم و توی دنیای خودم غرق شده بودم...

اون زمان افرادی که به کلاس های ورزشی می رفتن خیلی خفن بودند!... شاید هم من اینطور فکر می کردم، چون همیشه فکر می کردم همه آدمها بهتر از من هستند!

خانواده ما با این که وضع مالی خوبی داشت اما ما احساس بی پول بودن می کردیم! نمی دونم چرا پدرم هیچ وقت نخواست ما احساس پولدار بودن بکنیم!... بعدها که بزرگ شدم فهمیدم که همه فامیل حسرت خونه زندگی ما رو می خوردند اما ما فکر می کردیم از نظر مالی مثل بقیه هستیم!!!... حالا دیگه نه تنها مثل بقیه هستیم بلکه خیلی از خانواده های دور و نزدیکمون توی فامیل از نظر مالی و... از ما جلوتر هستند!... به این میگن تاثیر نیروی جذب در زندگی!!

وقتی که توی اینستاگرام عضو شدم خیلی هیجان داشتم و فکر می کردم می تونم مثل وبلاگ توش از خودم و زندگیم بنویسم و خیلی خیلی خوش بگذره بهم! اما بعد از یکی دو تا پست، متوجه نگاه افرادی که من رو می شناسند شدم و با بازخوردهایی که ازشون گرفتم دیگه قید صمیمیت توی اون فضا رو زدم. البته یه بار هم سعی کردم یه صفحه با اسم مستعار باز کنم ولی اون هم برام اونقدر جالب نبود، آخه اگه قرار باشه من خودم نباشم پس قراره کی باشم؟!

اینجا خیلی راحت می تونم احساساتم رو به اشتراک بگذارم و از این بابت خوشحالم.

از تمام کسانی که اینجا نوشته ها و درد دل های من رو می خونند و بهم جواب میدن واقعا سپاسگزارم.

...

به دلیل قانون جذب و تمرکز نکردن روی موضوعاتی که دوست ندارم سعی میکنم زیاد از مشکلاتم نگم و ننویسم و سعی می کنم وقتی می نویسم یه کم تلطیفش کنم... مشکلات این روزهای من بیماری و ضعف مادرم و رفتار ناعادلانه و مردم آزاری  و حق نشناسی خواهرهام هست و  علاوه بر این مشکل تنهایی رو هم دارم اما تمام تلاشم رو میکنم که از پس زندگی و مشکلاتم بربیام

من از خدا و زندگیم  در همین حالی که هست راضی ام 

سالهای سال به خاطر بی ریخت و کم بودن موهای سرم از رفتن به مکان های عمومی که توشون باید روسری رو برمی داشتم خودداری کردم. مدت زیادی بود که دوست داشتم برم باشگاه ورزشی و بالاخره راهی برای مخفی کردن موهای سرم توی باشگاه پیدا کردم و الان یک و نیم ماهه که دارم بدنسازی کار می کنم. 

ای کاش موهای سرم فقط یه کم بیشتر بشه تا بتونم با خیال راحت زندگی کنم، چند ساله که وقتی میرم مهمونی از موی مصنوعی استفاده می کنم ولی این ایده برای باشگاه مناسب نیست برای همین با دستمال سرِ ورزشی توی باشگاه موهام رو می پوشونم و به کارم میرسم. واقعا داشتن موهای زیبا خصوصا برای خانم ها یه نعمت بزرگه... خصوصا توی این دور و زمونه که همه موهاشون رو از زیر روسری بیرون می ریزن!... و من خواسته یا ناخواسته یه دختر محجبه هستم!!... دختری که لباس های کوتاه و تنگ هم می پوشه ولی همچنان حجابش رو رعایت میکنه...

چند وقت پیش برای تولد یکی از دوستانم به یک کافی شاپ رفته بودیم، اون روز هوس کردم کلاه گیس بگذارم، همه با دیدن من چشماشون گشاد میشد!.. حتی یکی بود که مدتها من رو ندیده بود و وقتی دید نتونست من رو بشناسه!...

اما بعد از اون تولد و استفاده از موی مصنوعی متوجه شدم که خودم رو توی هچل انداختم و بعد از این نمی دونم قضیه مو رو چطور حل کنم!! باحجاب یا بی حجاب!!... هرچند بعد از اون روز یکی از دوستانم که در واقع بقیه هم دوست اون بودند نه من! باهام قهر کرد و در نتیجه ارتباط من با کل اون گروه قطع شد... دلیل قهرش هم این بود که گیر داده بود که دقیقا همون روزی که اون می گه بریم پیست اسکی ولی من حال جسمی مساعدی نداشتم و از طرفی پرستار مامان رو هم نمی تونستم هماهنگ کنم که در اون روز تعطیل بیاد پیش مامان، اینطوری شد که نرفتم و چون کسی که باید اونها رو می برد به پیست، دوست صمیمی من بود، به خاطر نرفتن من قبول نکرد که بره و اینطوری شد که همه خونه نشین شدن! و اینطوری شد که به جز دوستم با بقیه رابطه ام قطع شد و اونها من رو طرد کردند!...

من الان فقط یه دوست صمیمی دارم و دو - سه تا دوست معمولی... باید فکری به حال خودم بکنم و یکی دو تا دوست برای خودم پیدا کنم. البته می دونم که دوستی در نهایت به دل شکستن منجر میشه...!!