تنهایی های شیرین من!

از جایی شنیدم که دلیل این همه مشکلات و بیماری هایی که سرمون میاد، گذشته از بدی و ظلم هایی که نسبت به موجودات زنده و طبیعت کردیم، اینه که به انرژی های منفی خیلی بال و پر دادیم و مرتب از مشکلات گفتیم و شنیدم!... 

اوضاع دنیا خیلی درهم برهم شده، ما باید آستین بالا بزنیم و برای نجات خودمون و دنیای اطرافمون کاری کنیم! درمان تمام دردها در مثبت اندیشی، خیر خواهی، کمک به هم نوع، کمک به تمام آفریده های خدا، دعا کردن، شکرگزاری و عبادت خداست... بیایید هر روز یک کار خوب بکنیم، یک کار خوب در حد خودمون؛ هر کاری که از دستمون برمیاد رو انجام بدیم تا اثر خوبی از خودمون در این دنیا به جا بگذاریم. البته شاید بعضی ها این حرف من رو قبول نداشته باشند و بگن که با این کارها نمیشه اوضاع دنیا رو بهتر کرد، در جواب این افراد باید بگم که ممکنه با این کارها اتفاق خاصی نیفته ولی مطمئن باشید که انجام این کارها هیچ ضرری نداره و حس خوبی بهتون میده، داشتن حس خوب برای همه لازمه، پس بیایید دست به دست هم بدیم و انرژی های مثبت رو در دنیا زیاد کنیم.

و البته به نظر من در کنار تمام کارهای خوبی که انجام میدیم باید مرتب از خدا بخواهیم ما (انسان) رو به خاطر آسیبی که به طبیعت و موجودات زنده زدیم ببخشه... 

و اما قضیه حادثه دوچرخه سواری....

یادتونه گفته بودم که میرم خونه خواهرم تا پانسمانش رو عوض کنم؟... 

اون روز با دوچرخه رفتم سر کار و از اونجا هم رفتم خونه خواهرم، سر راه وسایل مورد نیاز رو هم خریدم، اما از شانس ما از همون روز برنامه قطعی های مکرر  آب در تبریز شروع شد و تا ساعت 9 شب که من خونه خواهرم بودم اثری از آب توی لوله های ساختمون نبود! این شد که بالاخره تصمیم گرفتم پاشم برم خونه!... 

خواستم مسیر بهتری رو برای برگشت انتخاب کنم تا زیاد اذیت نشم، برای همین از مسیر جدیدی رفتم. از قضای روزگار اون خیابون شب ها ترافیک سنگینی داشت و من داشتم خیلی ماهرانه از بین ماشین ها رد می شدم و کیف می کردم که به به چقدر دست به فرمونم خوب شده!...

در شلوغ ترین نقطه خیابون یه ماشینی دوبله پارک کرده بود، من هماهنگ با خودروها رد شدم و از ماشین پارک شده جلو زدم اما ناگهان راننده اون ماشین تصمیم به حرکت گرفت و بدون این که من رو ببینه ماشین رو روشن کرد و من با ضربه ای از پشت سر، نقش بر زمین شدم... طوری افتاده بودم که نمی تونستم تکون بخورم، پای راستم زیر دوچرخه مونده بود و هرچی تلاش می کردم نمی تونستم درش بیارم، از آقایی که کنار ماشین ایستاده بود و اتفاقا قبل از نقش بر زمین شدن هم صورتش رو دیده بودم خواستم تا دوچرخه رو بلند کنه. اون دوچرخه رو بلند کرد و بهم گفت که راننده ماشینی که بهم زده داشته با تلفن همراهش صحبت می کرده و حواسش نبود!... 

خدا رو شکر که راننده بعد از انداختن من متوجه ام شده بود وگرنه با همون فرمون می اومد و از روم رد میشد!.... خدا رو شکر که باز هم خدا نجاتم داد...

راننده به من گفت که هرچی بگی حق داری و من اشتباه کردم... اما خب من که قصد نداشتم اصلا چیزی بگم، فقط گفتم: «آخه آقا من که داشتم خوب می رفتم، من که حواسم بود!... چرا یهویی راه افتادی آخه؟»...

اون موقع شب هیچ چیز نمی خواستم جز رفتن به خونه و برای همین سوار ماشین راننده شدیم تا من رو به خونه یا بیمارستان برسونه، ولی به توصیه شوهر خواهرم که بعدا زنگ زده بودم و همراه من و راننده اومده بود، رفتم بیمارستان و یه عکس از پام گرفتم. اطراف زانو از همون لحظه اول زمین خوردن شروع کرده بود به باد کردن. می دونستم که اینجور مواقع باید منتظر آمبولانس شد و کارها رو منطقی پیش برد اما با توجه به شرایط کرونایی و اطمینان خودم از این که شکستگی به وجود نیومده تماسی با پلیس یا اورژانس نگرفتیم. و البته شکر خدا شکستگی هم وجود نداشت و بعد از دو هفته پام خوب شد. 

به هر حال در هر شرایطی باید مثبت اندیش باشیم و تنها ترس و نگرانیم این بود که بچه های گروه دوچرخه سواری اگه بشنوند در یک سال و با این فاصله کم، دو بار دچار حادثه شدم قطعا متوجه عدم مهارت من میشن... از طرفی هم ناراحت بودم که بعد از مدتها تمرین نکردن، حالا که خواستم باز هم تمریناتم رو شروع کنم مجبورم دوچرخه سواری رو متوقف کنم... 

حتی به خواهرم گفتم که به کسی چیزی نگه تا نفهمند که باز هم زمین خوردم!... 

دو روز قبل از اون رفته بودم و برای دوچرخه ام چراغ جلو گرفته بودم و توی این حادثه چراغ عقب دوچرخه ام شکست!... از این اتفاق خوشم نیومد!...

ولی خیلی خیلی خوشحالم که بعد از دو هفته باز هم خواهم توانست دوچرخه سواری کنم.

خواهرم جواب پاتولوژی رو گرفت و باز طبق عادت خودش متن رو ترجمه کرد و نتیجه گرفت که این بار هم تومور بدخیم داره و از نوع نادر!... بارها بهش گفتم که صبر کنه دکتر نظر بده و خودش برای خودش تفسیر نکنه!.. به هر حال این خبر خیلی بد بود و تا فردا که بره پیش دکتر باید غصه بخوریم و ناراحت بشیم... 

من به طرز شگفت انگیزی تونستم از فردای روزی که این خبر رو شنیدم خودم رو سر پا کنم و فول انرژی باشم!.. به این فکر کردم که هرچی که ما الان میگیم فردامون رو می سازه و هیچ گذشته و آینده ای وجود نداره و هرچه هست الانه، پس سعی کردم به زور لبخند بزنم و مرتب به خودم عبارات مثبتی مثل: «من دوست داشتنی هستم»، «همه کارها خوب پیش میره»، «همه چیز خوبه»، «این که دوستی ندارم دلیل بر بد بودن من نیست فقط به این خاطره که من زیادی توی لاک خودم رفتم و با کسی ارتباط نمی گیرم وگرنه هستند کسانی که من رو دوست دارند»؛ «من موفق هستم»، «من سالم، شاد و جوانم»؛ «من به خدا و تقدیر خوبی که رقم میزنه اعتماد دارم» و... گفتم و بعد از چند ساعت بالاخره این طرز فکر اثر کرد و من حالم خوب شد... حالا یه توپ انرژی هستم ... 

خواهرم پشت تلفن کلی حرف های منفی بهم میزنه، حرفهایی که تا حالا هزاران بار گفته و باز هم میگه! اون معتقده که بدبخت تر  و زجرکشیده تر از اون توی دنیا نیست، حداقل این که توی خانواده هیچ کس به اندازه اون سختی نگرفته و مورد ظلم و ستم قرار نگرفته... یکی از آرزوهاش اینه که اونهایی که اذیتش کردند و باعث سرطان گرفتنش شدند بیان و بگن که «ما رو ببخش ما در حق تو خیلی ظلم کردیم و باعث شدیم تو الان اینطوری بشی»!...

اون تمام کارهای بد خودش در مورد دیگران و مردم آزاری هاش رو فراموش کرده و فکر میکنه که یک فرشته بی کس و تنها بوده در میان چند تا گرگ شیطان صفت (یکیش هم من) که تا می تونستند ازش سوء استفاده کردند!... 

فکر کنید الان من این همه حرف رو برای هزارمین بار می شنوم و مجبورم خونسردیم رو حفظ کنم و در عین حالی که ازش انرژی منفی نمی گیرم، سعی کنم تا اون رو به آرامش و مثبت اندیشی دعوت کنم... 

هرچی بهش میگم که گذشته ها رو رها کن و همه کسانی که بهت بدی کردند رو ببخش اما اون باز هم مصرانه میگه که: نمی تونم که!.....

این خواهر من خیلی بدی ها کرده، خیلی بی مهری ها کرده، خیلی دلها سوزونده، خصوصا در خواهرزاده های من رو بعد از فوت خواهرم خیلی سوزونده اما الان میگه که خدا شاهده که من هیچ کاری نکردم و همیشه دوستشون داشتم ولی دیگران جادو  و جنبل کردند و یا حرفهای دروغی از من به این بچه ها گفتند که باعث شدند من از چشم بچه ها بیفتم و اونها اصلا من رو تحویل نگیرند... مرتب میگه که این بچه ها باید جویای احوال من می شدند و حداقل زنگ می زدند... 

البته جونم بهتون بگه که این بچه های محروم از لطف مادر، خیلی مهربون هستند و پسره حتی به بیمارستان برای ملاقات خاله ای که کلی اذیتشون کرده رفته بود... و دختره هم خواسته بود بره ولی باباش نگذاشته بود... 

*

بیایید قبل از این که دیر بشه دلمون رو با همه دنیا صاف کنیم، همه رو ببخشیم و با همه مهربون باشیم. قرار نیست کاری که دیگران انجام میدن رو بپذیریم، قرار نیست باهاشون هم عقیده باشیم و تاییدشون کنیم، ولی قرار هم نیست با همه دعوا کنیم و حق بودن خودمون رو بهشون ثابت کنیم!

*

یه ماجرای دیگه همه دارم از سری حوادث دوچرخه سواری که دیگه الان اگه بنویسم مطلب طولانی میشه، پست توی پست بعدی می نویسم براتون...  

زندگی خوب یا بد، در حال گذره و ایام بی این که متوجه بشیم خیلی زود سپری میشن، ای کاش بتونیم از این روند لذت ببریم و یا اگه هم لذت نبردیم حداقل باهاش همراه بشیم و با تماشای اون سرمون گرم بشه!... 

دیروز به دوست دخترِ پسر خواهرم، (خخخخ)، می گفتم که عمر یه جوری می گذره که یه وقت به خودت میای و مثل بیمارهای آلزایمری که با دیدن خودشون توی آینه جا می خورن، شوکه میشی! چون در درونت یکی هست که هنوز خیلی جوانه و نمی دونی چرا تصویر توی آینه پیر شده!

سالهای سال وقتی به یکی سنم رو می گفتم با ناباوری می گفت که «نه بابا اصلا نشون نمیده، داری شوخی میکنی؟»، اما حالا به هر کی میگم فقط نگاهم میکنه، این یعنی که بله خیلی هم سن و سال خودت رو نشون میدی!... 

دوست ندارم پیر بشم... اگه یکی تا اینجا تنها مونده چطور بعد از این می خواد از تنهایی دربیاد؟!... 

**

خواهرم جراحی کرد و به خاطر کرونا هیچ کس جز من، نمیره پیشش بمونه و برای همین دوست دختر پسرش یک روز توی بیمارستان و یک روز توی خونه، تا ظهر پیشش مونده بود. دختر خوبیه، مثل تیتیش مامانی های امروزی نیست، شیک پوشه و خیلی هم پایبند حجاب و این حرفها نیست ولی دختر مودب و مهربونیه.

مردم هم دوست دختر، دوست پسر دارند، ما هم داریم!... آقاجان من اصلا از امروز به صراحت میگم که به شانس اعتقاد دارم!!!

**

امروز قراره برم خواهرم رو ببرم حموم و بعد پانسمانش رو عوض کنم!... خدا به خیر کنه... درسته که خواهرم من رو بارها نفرین کرده و دوست داره سر به تنم نباشه ولی خب در شرایط خاص این مسائل رو فراموش میکنه! هرچند من همیشه این چیزها رو فراموش میکنم چه شرایط خوب باشه و چه بد...

امروز چهلم مادرمه...

تنها شدم، تنها موندم... و اما تنها نیستم چون خدا رو دارم و از طرفی گربه ام هم توی خونه است...

به خاطر کرونای لعنتی حتی نتونستیم یه مراسم برای مادر بگیریم، فقط توی خونه بودیم و فقط بعضی از آشنایان نزدیک به خونه مون می اومدند و این میشد مراسم... نمی دونم امروز چطور میشه اما این بیماری نفرت انگیز توی آذربایجان شرقی خیلی زیاد شده....

دوستم میگه همه مون قراره این بیماری رو بگیریم پس زیاد نگران نباش... گوش های خودش عفونت کرده و خواهرش هم کرونا گرفته، درسته خواهرش ازدواج کرده و خونه اینها نیست ولی خب با هم در ارتباط هستند و خطر خیلی نزدیکه، از طرفی اگه اینها بگیرین به من هم سرایت میدن!... من اصلا جون ندارم، نمی دونم خدای نکرده اگه بگیرم زنده می مونم یا نه!... کسی هم نیست ازم مراقبت کنه....

از اون طرف هم زن داداش خودم دو روزه که گلوش درد میکنه و حال نداره!... 

ای کاش این روزهای وحشتناک هرچه زودتر تموم بشن.

دو شبه که سیر رو له می کنم می ریزم توی یه فنجون آب جوش و روش یه قاشق چای خوری عسل میریزم و می خورم!... همکارم گفته که این باعث میشه روده پاکسازی بشه و عفونت ها هم از بین برند... البته معده من نسبت به سیر واکنش خوبی نداره و سیر اذیتش میکنه!... حالا ببینم چی میشه، شاید امشب دیگه نخورم...

*

خواهرم که سرطان روده بزرگ داشت و جراحی و شیمی درمانی شده بود باز هم نیاز به جراحی داره و یه تومور دیگه توی شکمش هست، فقط شش ماه از جراحی قبلیش گذشته اما شنبه قراره دوباره عمل بشه!... من اون روز باهاش رفتم دکتر و دکترش به من گفت که بهتره با توجه به کم خونی شدیدی که دارم و خواهرم هم این بیماری رو داره یه کلونوسکوپی از من بشه... 

کلونوسکوپی خیلی سخته روند پاکسازی دو روزه روده خیلی برام سخت و عذاب آوره اما این فکر که نکنه منم بیماری خواهرم رو داشته باشم مثل خوره افتاده توی جونم و به نظرم بهتره منم یه تست اساسی بدم...

*

شاید از روی نوشته هام اینطور به نظر بیاد که من یه دختر کوچل موچولو هستم اما من چهل سال رو رد کردم و چیزی به پیریم نمونده! با این حساب امید زیادی به این که ازدواج کنم یا اوضاعم خیلی بهتر بشه ندارم، چون موهای سرم هم خیلی کمه و منطقی تره که همه اش رو بتراشم و خیالم راحت بشه!... حالا فکر کنید یه دختر با این سن و سال و با این موها چطور می تونه امیدوار بشه که ازدواج هم بکنه؟ تازه اگه هم ازدواج کنه دیگه بچه مچه که نمی تونه داشته باشه!... یعنی یه ازدواج فقط برای من می تونه پیدا کردن کسی برای موندن در کنارم باشه!... 

نمی دونم چه چیزی در انتظارمه!... اصلا با این اوضاع و بیماری هایی که در کمینم هستند مگه چند سال دیگه قراره زنده بمونم؟...

ما هم که ایرانی هستیم و در یک کشور به ظاهر اسلامی زندگی می کنیم و هر روز بر بار مشکلاتمون اضافه میشه و اغلب ما هر روز یک بار ناامید میشیم و میگیم که «خدایا دیگه خسته شدم»!... 

هیچی ...

افکارم اونقدر بهم ریخته است که نوشته هام هم بهم ریخته!