تنهایی های شیرین من!

دارم حس عجیب تحقیر شدن رو با تمام وجودم حس می کنم، حس نادیده گرفته شدن و  مورد سوء استفاده قرار گرفتن!.... اما خب اتفاق عجیبی نیست و تقصیر خودمه که منطقی و عاقلانه عمل نکردم و با کسانی نشست و برخاست کردم که در حدم نبودند!

ماجرا برمیگرده به قرار پیاده روی دیروز...

سر کار بودم که بچه های کوهنوردی پیام دادند و گفتند که چون هوا خوب نیست و نمیشه رفت کوه قرار پیاده روی گذاشتن و از من خواستند تا باهاشون همراه بشم،... دختر جوان بیست ساله  گروهمون هم اتفاقا خیلی خوش قیافه و تو دل برو هست کلی منت من رو کشید و گفت که اگه من نرم اون هم نمیره و با من راحته و از این حرفها... منه ساده دل و زودباور هم به خاطر دل کوچیکه این دختر با این که ناهار هم نخورده بودم از سر کار یکسر به محل قرار رفتم... اما بعد متوجه شدم که افرادی که برای پیاده روی اومدن سه نفر بیشتر نیستند: من، این دختر بیست ساله و یه پسر سی ساله!... موضوع اینه که من مُهر تایید قرارهای این دختره شدم! چون مادرش اجازه نمیده با پسرها بره بیرون ولی وقتی من هستم راضی میشه، به هر حال من از بقیه بزرگترم!... 

البته قبلا هم شبیه این قرار رو داشتیم اما اوضاع خیلی بهتر بود و من مثل بچه های کوچیکی که بی خبر از دنیا بغل دست دختر پسرها راه میرن نبودم!... 

با دیدن این شرایط خودم رو نباختم و سعی کردم بهم خوش بگذره اما وقتی دیدم این دختر و پسر با هم دست میدن و با هم خیلی صمیمی هستند و از خصوصیات و کارهای هم مطلع هستند به اهمیت موضوع پی بردم و ناامید شدم... 

با توجه به این که من شاغلم و مشغله کاریم قرار ملاقات اونها رو محدود می کنه، دختره به پسره گفت که یه دختره پایه پیدا کنه تا همیشه همراهیشون کنه و به خاطر اون مامانه راضی بشه!... اون پسره هم در مورد خصوصیات دختر دبیرستانی که جدیدا به گروه اومده بود بهش گفت و گفت که مشکل حل شده!

و اما امروز دوچرخه سوارها و کوهنوردهای دو گروه که شامل آقایون و خانم های زیادی هستند به مناسبت شب یلدا دور هم جمع میشن و البته من دیرتر از ساعت قرار، از محل کار خارج میشم و به احتمال 95 درصد نمی تونم در جمع دوستانه اونها شرکت کنم، اما چیزی که برام جالب بود و البته ناراحتم کرد این بود که این دختره توی گروه گفت که می خواد بره و نوشت که من هم در جریان هستم و میام، و بعد به پی وی من اومد و گفت چون مامانش توی گروه تلگرامی هست برای همین اونجا نوشته تا مامانش فکر کنه منم هستم....

شما بودید چکار می کردید؟

تمام این جریان ها دست به دست هم دادند تا من به یک نتیجه شگفت انگیز برسم و اون این که دیگه نیازی به بودن در هیچ جمعی رو ندارم و تنهایی می تونه شیرین تر و جذاب تر از بودن با کسانی باشه که هیچ اهمیتی بهت نمیدن... 

به همین دلیل هم عنوان وبلاگم رو تغییر دادم

دلم یه غذای خوشمزه میخواد، حتی به سرم زد یه وبلاگ یا صفحه اینستاگرام باز کنم و عکس آشپزی هام رو توش بگذارم، اما بعد فکر کردم که اگه این کار رو کنم باید دستور پخت رو هم بنویسم که این کار در دامنه حوصله و علایق من نمی گنجه!!... من فقط دوست دارم آشپزی کنم و عکسش رو بگیرم و بعدش مثل بچگی هام حسابی بخورم و دل درد بگیرم... 

دیروز مجبور بودم خواهرم رو ببرم تا خریدهاش رو بکنه، آخه قراره هفته بعد بریم عروسی!... برای همین از سر کار که دراومدم خودم رو یه ناهارِ مشتی مهمون کردم... هرچند که مشتی بودنش فقط در میز و صندلی و در و دیوار رستوران خلاصه می شد و غذاش چنگی به دل نمی زد! حتی از توی غذا دو تا تیکه استخوون دراومد که من رو یاد فیلم های جنایی انداخت و به این فکر کردم که دارم تیکه هایی از استخوون های یک آدم رو از دهنم درمیارم و یا گوشت های دستش الان زیر دندونمه... ... آخه غذا با این تفکرات خوردن داره؟؟؟ نه والا!!!... از یک طرف هم نگران این بودم که خواهرم بیاد توی خیابون یه لنگه پا وایسته و منتظر من باشه و حتی نتونه پیدام کنه چون توی رستوان که زیر زمین بود (جاش هم وحشتناک بوده آخه) گوشی آنتن نمی داد، سرویس رو هم دیر ارائه دادند و با اون گوشت کذاییشون حالم رو به هم زدند... ای وای من چرا گوشتخواری می کنم؟ مگه نمی گن خوشتخواری یه انتخاب نیست بلکه یک ضرورته!؟... خاک بر سر گوشتخوار ظالمه من، چطور دلت میادم یه حیوون رو که احتمال می دادم چیزی غیر از حیووون هم باشه!!! رو بخورم؟؟؟ (به به عجب داستان جنایی و ترسناکی از این ناهار من درمیاد!!)... دست از این کارهای خبیثانه ات بردار دختره ی ناحسابیه شکموی قاتل!!!... (به نظر من همه ی ما انسان ها دارای یک شخصیت واحد هستیم و به هم مرتبطیم، اگه یکی بد باشه باعث بد شدن چند نفر دیگه هم میشه و بالعکس!)...

خلاصه که اینطوری ها بود که غذا رو با دو سه تا لقمه، چپه چور کردم توی دلم و با عجله رفتم سراغ خواهرم. بهش گفتم که دختر جون تو باید پول غذای من رو بدی چون به خاطر تو رفتم بیرون غذا خوردم... اما اون قبول نکرد و با کمال پررویی گفت: به من چه، خودت گفتی من گشنم میشه و باید برم ناهار بخورم!!!... 

بعدش رفتیم کلی توی بازار گشتیم تا یه کفش مجلسی واسه خواهر جونه بدجنسه مردم آزارمون پیدا کنیم، با توجه به این که هوا سرد شده، بیشتر مغازه ها فقط کفش زمستونی می فروختند و پیدا کردن کفش مجلسی یه کم سخت تر از سایر مواقع شده بود. منم که مثل آدم های از خود بیخود شده احساس می کردم که دارم کفش رو واسه خودم انتخاب می کنم، البته خب با توجه به این که خواهری نمی تونه ویترین ها رو ببینه و من جای چشماش رو براش گرفته بودم این حس طبیعی بود و من با جون و دل به دنبال یافتن یه کفش درست و حسابی برای خواهری بودم... یک کفش دیدیم 190 هزار تومن، اما رفتیم یک کفش هشتاد هزار تومنی خریدیم... مگه پول علفه خرسه؟!... 

بعدش هم رفتیم خواهری یه خرید دو میلیون تومنی انجام داد و قبول کرد که یه چند تا دونه هم شیرینی بخره بده ما بخوریم (البته شیرینی ها رو بردیم خونه) (می بینید که من خیلی شکمو ام)... 

جالبش اینجاست که شب هم یه فیلم ترسناک دیدم و مجموعه روزانه ام تکمیل شد... 

امروز صبح با گروه کوهنوردی رفته بودم کوه، یه گروه پرانرژی و دوست داشتنی هستند که بودن در کنارشون خوشحالم میکنه... اما یکی دو ساعت بعد از برگشتن از کوه احساس خوبی نداشتم و غم و اندوه و حس تنهایی وجودم رو گرفته بود، خودم هم نمیدونستم دردم چیه و چرا غصه دارم تا اینکه نشستم و عمیقا به این مسئله فکر کردم و در نهایت متوجه شدم که علت غصه های امروزم چیه... 

من به خاطر این که سن و سالم با بچه های گروه جور نیست و همه شون از من کوچیکتر هستند دلخورم، من دلخورم چون میدونم فرصت خیلی چیزها رو از دست دادم. ناراحتم از  این که وقتی هم سن و سال این دختر و پسرها بودم سرم به لاک خودم بود و درگیر هنر و دنیای هنرمندانه و منزوی خودم! غصه داره که می بینم چه بخوام و چه نخوام مجبورم شرایط سنی ام رو بپذیرم. بپذیرم که نمی تونم بعد از این عاشق بشم یا به بعضی از چیزهایی که دوست دارم برسم. ای کاش عوض صرف کردن عمرم در مسیر هنر بی انجامم اون رو در راههای بهتری صرف کرده بودم... مثلا در ورزش... الان هم دوچرخه سواری میکنم و هم کوهنوردی اما از بقیه که کوچیکتر از من هستند خیلی عقب تر ام

از هفدهم آبان ماه تا حالا درگیر مشکلات گربه ام هستم، اونقدر مریض شده و اونقدر به خاطر درمانش خرج روی دستم گذاشته که تصمیم گرفتم بفروشمش، اما مشکل اینجاست که اون با من احساس راحتی می کنه و من هم دوستش دارم و دلم نمی خواد با عوض کردن مکان و شرایطش و تنها گذاشتنش دچار استرس بشه... از طرفی هم علاوه بر خرجی که براش می کنم به خاطرش نمی تونم یک روز بیرون از خونه باشم چون کسی مسئولیت غذا دادن و تمیز کردن خاک دستشوییش رو به عهده نمی گیره، البته این عدم پذیرفتن از اولین روز بوده و خاص روزهای بیماریش نیست... 

گربه کوچولوی مهربون من چهار روزه که بعد از خوردن داروش بالا میاره و تقریبا درمانش هم متوقف شده... موندم چیکارش کنم...

این گربه رو آورده بودم که تنهایی هام کم بشه، اما دارم ورشکست میشم... خدا کنه زودتر خوب بشه و خرج بیشتری روی دوشم نگذاره... خدا کنه بتونم باز هم نگهش دارم

جمعه رفتم کوه، با این که فکر می کردم هوا مثل پنجشنبه سرد میشه اما هوا با گرمی دلچسبش غافلگیرم کرد... کوه خوب بود و خوش گذشت. مثل هفته قبل پاهام کوفته نشد و خیلی راحت بودم اما بعد از این که از کوه اومدیم توی گروه تلگرامی «بانوان» در مورد خوب بودن این گروه بحث شد... یکی دو تا از خانم ها شمشیر رو از رو بستند و گفتند این گروه و برپا کنندگانش حتی یک درصد هم مورد تایید نیستند و کلی به ما سفارش کردند که نباید به هر کسی اعتماد کرد... اما من و اون دختری که باهام بود حرف اونها رو قبول نکردیم چون توی این گروه هیچ گونه اقدام مشکوک و یا نگاه بدی ندیدیم... 

بعد از این ماجراها خودم دست به کار شدم و در مورد افراد گروه تحقیق کردم و متوجه شدم که شوهرِ اون خانمی که گروه رو با کمال صراحت رد می کرد و می گفت امنیت تنهایی رفتن بیشتر از همراهی با گروهه به تازگی ورشکست شده و این شوهر به مدیر گروه کوهنوردی بدهکاره و ... ماجراهای دیگه ای که نمی خوام اینجا تعریف کنم اما ارتباط مستقیم با همین مشکل داره و در واقع شوهر این خانم مشکل سازی کرده نه مدیر گروه... 

آنچه که مهمه اینه که من به خاطر خودم و برای این که بتونم برم کوه با این گروه همراه شدم و در این مدت هیچ حرف و نگاه ناشایست و برخورد مشکوکی ازشون ندیدم... 

ای کاش آدم ها سفیر صلح و دوستی باشند...

این روزها وقتی به وبلاگ ها سر می زنی یاد سرزمین مردگان می افتی... سرزمینی که باد از لابلای دیوارهای نصفه نیمه اش زوزه کشان خود را به صورتت می رساند و بوی غم و تنهایی را در  وجودت پخش می کند...

اینجا سرزمین فراموش شدگان است، انسانها دسته دسته از این دیار رفته اند، آنها رفته اند اما خانه هایشان را با خود نبرده اند... گویی همه آنها سراسیمه از اینجا کوچ کرده اند.

اینجا وبلاگ است، سرزمینی که آدم های زیادی تا چند سال قبل در آن زندگی می کردند، اما این سرزمین مدت هاست که به حال خود رها شده، گویی خشکسالی آمده یا بلایی از آسمان بر سر ساکنانش نازل شده که اینچنین آن را رها کرده و رفته اند...

تاریخ آخرین پست بسیاری از وبلاگ ها مربوط به سال 88 تا 92 است، البته این تاریخ عمومیت ندارد ولی آنچه که عمومیت دارد این است که تمام آنها در یک جایی به آخر رسیده و نوشتن را رها کرده اند... نمی دانم چرا اما احساس کردم بیشتر کسانی که اینجا بودند مرده اند... 

دیروز در یک اقدام جسورانه بالاخره با اینستاگرام خداحافظی کردم... البته نه این که صفحه رو حذف کنم اما توش نوشتم که دیگه نمی خوام پست بگذارم... فکر می کردم اینستا به خاطر مخاطب زیادی که داره شاید بتونه تنهایی هام رو پر کنه، کلی چشم پای صفحاتش گذاشتم و بیناییم رو به مخاطره انداختم و بیشتر از 500 تا فالور جمع کردم که تقریبا صد تاشون پیگیر احوالم بودند، اما خب محیط گرم و راحتی که توی وبلاگ داشتم قابل مقایسه با اون فضای مجازی و پرمخاطب نداشت... دلم به همین چند نفری که میان و توی وبلاگ مطالبمون رو می خونند خوشه... همین برام کافیه... 

خدا رو هزار و سیصد مرتبه شکر که این رو هم تجربه کردم... 

البته یکی از دلایل دل کندنم از اینستا هم فضولی های فامیل و آشنا بود، کسانی که بی صدا و با نام های مستعار می اومدند و هیچ نظر و لایکی هم نمی دادند ولی در جمع و با گوشه کنایه نظر خودشون رو درباره پست هام ارائه می دادند... کسانی که فیتیله دعواهای خانوادگی رو روشن می کردند و آتیش به معرکه می آوردند... امیدوارم پس از این توی این مکان دنج و خلوت بمونم و شما هم همراهم باشید